Langs de slingerende weg vraagt een vierkant blauw bord met het getal 60 mijn alertheid. Bekend? Het is mijn favoriete type verkeersbord. Eindelijk een bord dat niets verbiedt, maar adviseert. Het is een opvoedende aanwijzing. Figuurlijk en letterlijk: de richting wijzen. Maar het bord verwart me ook. Na het getal staat er ‘km/h’. Wat doet deze ‘h’ daar? Is er een Nederlands woord met een h? Is de autorijder vertrouwd met het Engels en wordt vanzelf hour gelezen (of het Franse heur)? En nog vreemder: de wereld-meetstandaard voor snelheid is m/s (u leest meter per seconde). Er is geen meeteenheid km/h. Toch intrigerend dat ook na de Brexit het Engelse volk ons dicteert terwijl zij zelf miles aangeven ( haha: geen m/h maar mph!). Ik pleit voor m/s. De 60 km/h wordt dan 60.000 m/3.600 s. Lastig bord. Beter is dan 17 m/s. Klinkt dat nu ‘langzamer’ of juist ‘sneller’?
Naar KNAR project
Extra – pootjes omhoog
Lopend tussen de bloeiende heidevelden valt mijn oog op spartelende mestkevers. Het voetpad glanst zo nu en dan op met donkerpaars-zwarte buikjes met bewegende pootjes. Prachtige diepe kleuren. Ondersteboven op hun zwarte schild lijken ze in een gevecht rechtop te komen. Sommige kevers liggen stil, zwart en dood. Het lukt me om een kevertje weer op zijn pootjes te krijgen. Maar een stukje verder duikelt zij (of hij?) weer ondersteboven. Onbegonnen werk. En: is dit ingrijpen in de natuur wel verantwoord? Ik vind het antwoord. Met de pootjes omhoog toont de mestkever dat zijn leventje erop zit. Eet mij, is de boodschap. Verrassend. Kan het inspiratie zijn voor onze -toch redelijk zinloos- verlengde levensduur? Kan het gen van de mestkever de mens helpen met een gebaar van ‘mijn leven is klaar’? Zoals: we leggen het hoofd in de schoot. In dankbaarheid en blijmoedigheid? Overgave aan wat was, en komen gaat?