Ons woonrecht is aardig opgeschaald. Tijdens corona hoorde ik een moeder klagen dat haar vier (sic!) kinderen geen woning konden krijgen. Zij zelf zag geen reden te verhuizen naar kleiner. “En elk kind heeft toch recht op een Ikea-gevulde (nee, niks kringloop, jakkes) 3-kamer-leefruimte?” Zijn we het samen-wonen verleerd? Tot mijn dertigste vulde elke kamer zich met een bewoner. Geen huurtoeslag nodig. Je regelde het zelf. Onderverhuur mocht ook toen niet, maar de grootte van een samenwonend en kostendelend huishouden kent (ook nu) geen bovengrens. Je moet er geen persoon met uitkering bij hebben, dan slaat (ook nu) de administratieve fantasie toe. Die fantasie wordt gevoed door het gezin als hoeksteen. Neem je het individu als metselsteen dan loopt alle administratie soepel. Waarom aow niet individueel is, ontgaat me. Heeft die moeder toch gelijk: wonen is een individueel recht. Met het gezin als hoeksteen bouw je de helft te weinig!
Naar KNAR project
Actie kans
Kijk tijdig naar kleiner en samen wonen, knarrenhof, steenvlinder, corporatie, buurblok.
En denk mee …
Extra
Lang, heel lang geleden …Als in tijden van storm en hoog water de Maas nog reikte aan de voet van deze veste, woonde in dit kasteel …