Ik lees me suf over vrouwen. Foute beginzin? Boeken van en over vrouwen zijn ‘grensverleggend’. In Alma’s Dochters (Jutta Chorus) leidt en lijdt de vrouw vier Hollandse generaties; schrijvende dames (nog Franse invloed: zingen was niet haar fort), passie, keuzes door man en kind. Toen las ik: ‘Eva’ van de wetenschapper Cat Bohannon. Zij vertelt tig miljoen jaar evolutie vanuit de vrouw als ‘levendbarend zoogdier’: baarmoeder, lopen, stem, samen-leven. Een oogopener op het beeld van de hijgende man als overlever van de fit-test. Het al ingedaalde ‘Ik ga leven’ van Lale Gül is een taalexplosie over haar bevrijding uit Turks-Nederlandse cultuurslavernij met grappigheden (‘Maak van de bok geen tuinman.’). Tot slot lonkte op de bieb ‘Peters Keizerin’ van Kristina Sabaliauskaitė, een dikke pil over de vrouw naast Peter de Grote. Ook een lijn met Oekraïne.
Het is duidelijk: het leven bloeit door vrouwen, maar of mannen dat weten? Lezen helpt.
Naar KNAR project
Tips voor mannen
Eva Vriend, Het Eiland van Anna, 2024 (over geschiedenis Schokland).
Nina Weijers, Casssandra, 2023 (drama in Almere).
Zingen helpt ook zing: (“Als zij er niet is, weet een man pas wat ie mist.”)