Wandelen in de buitenlucht valt me zwaar. Elk verloren blikje, mondkapje of blisterzakje vertroebelt mijn kijk op het grote geheel. Ik kan niet om het zwerfvuil heen kijken en van het natuurschoon genieten. Het is zo’n aanzuigend detail als De Schreeuw zou zijn in een schilderij met mooie natuur. Het zakje toont de egoïstische aardeloosheid van de mens, toont dat wij de natuur en alles wat ons tot haar verhoudt, niet serieus nemen. ‘Van buiten word je beter’, werkte bij mij niet meer. Laatst besloot ik tot omkering. Het zakje is nu poëtisch omgeschoold tot een beurs stipje op een mooie appel, tot een verdwaald stofje in sloomstromende rivier. Het zakje is de verteller van de schoonheid van de omgeving. Blisterzakje wordt bliss. Ik stap nu opeens vrolijk en opgeruimd, maar tegelijk nietig en vergankelijk door mijn grootse buitenruimte. Of ik het zakje oppak? Eerlijk gezegd: dat hielp mij niet.
Naar KNAR project.
Actie kans
Loop nog eens je onbewuste gebruik van microplastic langs door deze tips van nieuwe ondernemers
Fit tip
Wie rechtop wil lopen, kijkt met ‘derde oog’ (denk aan Indiase stip); je kijkt niet met je kin vooruit.
Extraatje: scheuren
Stel je wilt een tankstation beginnen. Dat kan nog in deze tijd. Het is natuurlijk een hopeloos verdienmodel, maar in een afnemende markt is durf de sleutel voor succes. Wat jij ziet, zien anderen blijkbaar niet. Deze gedachten kwamen in me op toen ik een tankstation zocht. En uiteindelijk vond. Ik tankte mijn hybride vol bij de familie Scheur, bekend van Scheurolie. De naam zegt ‘t. Het verschijnsel is klassiek, en daarom bekend als ‘Nomen est omen’. Op de overkapping stond trots de naam: “Tank en Scheur”. Een gat in de markt.